Litania pokory - tekst i historia

Jedną z ważnych postaci związanych z Litanią pokory jest ks. Rafael Merry del Val y Zulueta. Ks. Merry del Val urodził się w Hiszpanii w 1865 roku i był duchownym katolickim o głęboko ukorzenionym życiu modlitwy. Był wysoko ceniony ze względu na swoją pokorę, oddanie Bogu i zaangażowanie w życie Kościoła.

Ks. Rafael Merry del Val był także związany z watykańską Kurią Rzymską, pełniąc ważne funkcje, m.in. jako sekretarz stanu podczas pontyfikatu papieża Piusa X. Jego życie i duchowość były inspirowane Litanią pokory, którą sam wielokrotnie odprawiał i promował jako drogę do zbliżenia się do Boga.

Litania pokory, której ks. Merry del Val był gorącym orędownikiem, stanowi przypomnienie o potrzebie pokory w naszym życiu, o oddaniu się woli Bożej i o uznanie, że jesteśmy całkowicie zależni od Boga. Ks. Merry del Val ukazał nam, jak Litania pokory może stać się drogowskazem na naszej drodze duchowej i jak może przyczynić się do naszego zbawienia.

Litania pokory:

O Jezu cichy i pokornego serca, uczyń serce me według Serca Twego.

Od mojej własnej woli – wybaw mnie, Panie.

Od pragnienia bycia szanowanym – wybaw mnie, Panie.

Od pragnienia bycia kochanym – wybaw mnie, Panie.

Od pragnienia bycia wychwalanym – wybaw mnie, Panie.

Od pragnienia zaszczytów – wybaw mnie, Panie.

Od pragnienia podziwu i uwielbień – wybaw mnie, Panie.

Od pragnienia bycia wyróżnianym – wybaw mnie, Jezu.

Od pragnienia bycia proszonym o radę – wybaw mnie, Panie.

Od pragnienia bycia akceptowanym – wybaw mnie, Panie.

Od pragnienia bycia zrozumianym – wybaw mnie, Panie.

Od pragnienia bycia odwiedzanym – wybaw mnie, Panie.

Od lęku przed upokorzeniem – wybaw mnie, Panie.

Od lęku przed wzgardą – wybaw mnie, Panie.

Od lęku przed odtrącaniem – wybaw mnie, Panie.

Od lęku przed oszczerstwami – wybaw mnie, Panie.

Od lęku przed popadnięciem w zapomnienie – wybaw mnie, Panie.

Od lęku przed wyśmianiem – wybaw mnie, Panie.

Od lęku przed podejrzeniami – wybaw mnie, Panie.

Od lęku przed obelgami – wybaw mnie, Panie.

Od lęku przed opuszczeniem – wybaw mnie, Panie.

Od lęku przed odrzuceniem – wybaw mnie, Panie.

Aby inni byli kochani bardziej niż ja – Panie, udziel mi łaski, bym tego pragnął.

Aby inni byli cenieni bardziej niż ja – Panie, udziel mi łaski, bym tego pragnął.

Aby w opinii świata inni rośli, a ja się umniejszał – Panie, udziel mi łaski, bym tego pragnął.

Aby inni byli chwaleni, a ja bym był zapomniany – Panie, udziel mi łaski, bym tego pragnął.

Aby inni z pożytkiem służyli, a ja bym był odsuwany na bok – Panie, udziel mi łaski, bym tego pragnął.

Aby inni byli wyróżniani we wszystkim – Panie, udziel mi łaski, bym tego pragnął.

Aby inni byli bardziej święci ode mnie, bylebym został święty na miarę moich możliwości – Panie, udziel mi łaski, bym tego pragnął.

Gdy będę nieznany i ubogi – Panie, pragnę się tym cieszyć.

Gdy będę pozbawiony naturalnych doskonałości ciała i umysłu – Panie, pragnę się tym cieszyć.

Jeśliby o mnie nie myślano – Panie, pragnę się tym cieszyć.

Jeśliby zlecano mi najniższe posługi – Panie, pragnę się tym cieszyć.

Jeśliby nawet nie raczono się mną posługiwać – Panie, pragnę się tym cieszyć.

Jeśliby nigdy nie pytano mnie o zdanie – Panie, pragnę się tym cieszyć.

Jeśliby zostawiono mnie na ostatnim miejscu – Panie, pragnę się tym cieszyć.

Jeśliby nigdy nie prawiono mi komplementów – Panie, pragnę się tym cieszyć.

Jeśliby mnie ganiono w porę i nie w porę – Panie, pragnę się tym cieszyć.

O Jezu cichy i pokornego serca, uczyń serce me według Serca Twego.

Litania pokory, promowana i pielęgnowana przez ks. Rafaela Merry del Val y Zuluetę, nadal ma swoje miejsce w życiu wielu katolików na całym świecie. Jej znaczenie nieustannie przypomina nam o naszej potrzebie skruchy, nawrócenia i oddania woli Bożej. Poprzez Litanię pokory, stajemy przed Bogiem w całkowitej pokorze, uznając nasze ograniczenia i zależność od Jego miłosierdzia.

Wciąż potrzebujemy tej modlitwy, która prowadzi nas do uzdrawiającego spotkania z Panem. Litania pokory wskazuje nam drogę do przemiany serca, do odrzucenia pychy i dążenia do większego zbliżenia z Bogiem. Dzięki niej możemy stawać się bardziej podobni do Jezusa Chrystusa, który sam był wzorem pokory i oddania się Ojcu.