Chrześcijanie w Strefie Gazy. Zapomniana historia
| Ilość stron | 176 |
|---|---|
| Wymiary | 150 x 225 mm |
| Tłumacz | Kamil Markiewicz |
| Rok wydania | 2026 |
| ISBN | 978-83-8065-695-6 |
| Wydawca | Wydawnictwo Świętego Wojciecha |
| Oprawa | miękka |
Obecna cena jest najniższą z ostatnich 30 dni
- Bezpieczne płatności
- 14 dni na zwrot
- Dostawa już od 9.99 PLN
Słowa „Strefa Gazy” kojarzą się dziś niemal wyłącznie z terrorem i wojną.
Jednak dzieje tego regionu są znacznie bogatsze: przez stulecia Gaza była ważnym ośrodkiem życia monastycznego, kultury i nauki, a obecność chrześcijan trwa tam nieprzerwanie od dwóch tysięcy lat.
Książka odkrywa tę mało znaną, niezwykle barwną historię; autor sięga do licznych źródeł i prezentuje miejsca, które stanowią widoczne świadectwo tamtejszej chrześcijańskiej obecności.
To opowieść zarówno o dawnym dziedzictwie, jak i o dzisiejszej, wciąż żywej wspólnocie, która zmaga się z dramatem współczesnego konfliktu.

Dlaczego warto?
- książka rzuca światło na wielowątkową historię chrześcijan w mieście Gaza i jego okolicach; autor pokazuje, że trwająca wiele wieków obecność chrześcijan na terenie Strefy Gazy odcisnęła tam trwały, cenny ślad; prezentuje duchowe i kulturowe dziedzictwo regionu;
- autor – teolog i historyk Kościoła – pokazuje, że Gaza to istotne miejsce dla samych chrześcijan – jest ona chociażby kolebką monastycyzmu;
- to rzetelne opracowanie historyczne i jednocześnie reportaż dający nadzieję, że chrześcijanie i widoczne w Gazie ślady ich wielowiekowej obecności przetrwają dramat wojny; autor szczególną uwagę poświęca sytuacji lokalnych kościołów, którym przyszło funkcjonować w samym centrum konfliktu; to również apel o pamięć, solidarność i empatię wobec chrześcijan żyjących dziś w Strefie Gazy

O autorze Chrześcijanie w Strefie Gazy. Zapomniana historia
Georg Röwekamp, ur. 1959, doktor nauk humanistycznych, w latach 1998–2016 dyrektor i kierownik ds. teologicznych spółki Biblische Reisen GmbH w Stuttgarcie, w latach 2016–2020 przedstawiciel Niemieckiego Towarzystwa Ziemi Świętej (DVHL) w Jerozolimie, w latach 2020–2025 kierownik Domu Pielgrzyma DVHL w Tabdze nad Jeziorem Genezaret.
Wydawca / dane producenta:
Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o. o.
Wydawnictwo
ul. Chartowo 5
61-245 Poznań
wydawnictwo@swietywojciech.pl
tel. 61 659 37 13
Kraj pochodzenia produktu / kraj produkcji: Polska

Spis treści
Słowo łacińskiego patriarchy Jerozolimy — 7
Wstęp
- „Miasto w Kanaanie”
Gaza w czasach przedchrześcijańskich
- „Odznaczał się w różnorodnych, o wyznawanie staczanych walkach”
Początki chrześcijaństwa w Gazie
- „Marnas został zwyciężony przez Chrystusa”
Chrystianizacja Gazy
- „Za cóż uważacie klasztory?”
Wspólnoty monastyczne w Gazie w V i VI wieku
- „Miasto miłujące muzy”
Szkoła retoryki w Gazie
- „Wspaniałe i piękne miasto”
Ślady archeologiczne z okresu wczesnochrześcijańskiego w regionie Gazy
- „Święci żołnierze Chrystusa”
Okres wczesnomuzułmański
- „Odbudować prastare miasto Gaza”
Okres wypraw krzyżowych
- „Miasto położone w pięknym, wdzięcznym miejscu”
Późne średniowiecze i wczesna nowożytność
W okresie wczesnochrześcijańskim Gaza była znana nie tylko z życia monastycznego. Już w czasach rzymskich odbywały się tam igrzyska organizowane na wzór tych w Olimpii. Były one tak ważne, że wspierał je finansowo sam cesarz. Do typowych dyscyplin zaliczały się brutalny pankration (dosł. „walka prowadzona na wszelkie sposoby, połączenie boksu i zapasów) oraz konkursy krasomówcze.
Te ostatnie korespondowały z prestiżem, którym Gaza cieszyła się z powodu swojej szkoły retoryki. Do Bejrutu udawano się, aby zdobyć pierwszorzędne wykształcenie prawnicze, natomiast do Gazy – by zgłębiać sztukę przemawiania. Retoryka należała wprawdzie do sztuk wykładanych w starożytności we wszystkich szkołach, ale Gaza słynęła z wybitnych nauczycieli, którzy dbali o dalsze doskonalenie opanowanych umiejętności. Istotnie, zdolność pięknego przemawiania była przydatna nie tylko w wielu zawodach – wystąpienia mówców służyły również rozrywce. Jako „warsztat elokwencji” określił Gazę już retor Libanusz, a jeszcze za czasów Justyniana Wielkiego w VI wieku miasto nazywano philómousos – „miastem miłującym muzy”. Niejaki Zosimos z Gazy wydał tam nawet swoisty „leksykon retoryki”. Do przedmiotów nauczanych w tutejszych szkołach należało również prawo (a w związku z tym zapewne i łacina) oraz gramatyka, logika i filozofia. Miasto posiadało też znaczącą bibliotekę.